Flying to Brisbane 27

Going to Brisbane.

2 พ.ค.2551

          วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการเรียนที่ EF แล้ว ถึงอย่างไรก็รู้สึกเฉยๆ มีความรู้สึกเหมือนทุกๆวันทีผ่านมา ดังนั้นตอนตื่นขึ้นมาก็อดแถมนิดแถมหน่อยไม่ได้

          ออกจากบ้านตอน 6:30 ไปขึ้นรถสาย 560 ที่หน้าโรงเรียน Regents Park Primary School ที่อยู่บนถนน Emerald Drive ถนนอีกสายที่อยู่ใกล้ๆกัน

          วันนี้อากาศหนาวน้อยกว่าเมื่อวาน เดินไปกินขนมปังไปเรื่อยๆ แต่พอไปถึงป้ายรถเมล์รู้สึกว่าอากาศจะหนาวขึ้นต้องยืนรอรถที่กลางแดด

          ตอนแรกคิดว่าจะไม่เอาคอมพ์ไปด้วยเพราะหนักแต่พอคิดได้ว่า บอกกับน้องๆไว้ว่าวันนี้จะ Copy ไฟล์ Power Point และไฟล์ไดอารี่ให้เลยต้องยอมเหนื่อย

          รถ 540 พาเราไปถึง Cultural Centre ได้เร็วกว่าสายอื่นๆ เพราะถึงแม้ว่าวันนี้จะเป็นวันเปิดเรียน แต่ก็ใช้เวลาแค่ 50 นาทีเอง

          ก่อน Lindy จะเข้าสอนก็ก๊อปข้อมูลให้น้องแอนน้องอัญกับน้องตูนเรียบร้อย วันนี้เป็นการเสนอปัญหาต่างๆที่พวกเราทำ Research ผ่านทาง Power Point ช่วงนี้เราก็ก๊อปข้อมูลให้คนอื่นๆต่อ

          รายการของกลุ่มเราในวันนี้การนำเสนอไม่เป็นไปตามที่เราทำไว้ เพราะเครื่องคอมพ์ของ Lindy ใช้เวอร์ชั่น 2000 ตอนที่พูดถึงปัญหาระเบียบวินัยในห้องเรียนของเด็กไทย ข้อที่ว่าชอบคุยกันตอนที่ครูสอน รูปที่เราเตรียมไว้กลับแสดงผลคลาดเคลื่อนออกมาแค่รูปเดียว และรูปที่เหลือไม่ยอมเลือนหายไป ทำให้ตัวอักษรในข้อต่อๆมาขึ้นมาทับรูปภาพ ทำให้อ่านไม่ค่อยสะดวก

          พระเอกของกลุ่มเราในวันนี้คืออานนท์เช่นเดิม เขาแกล้งพูดไทยปนบ้างบางครั้งเรียกเสียงฮาได้ตลอด

          รายงานจนครบทุกกลุ่ม Lindy จะให้ไปพัก แต่ช่วงนี้รู้สึกว่าจะมีปัญหาเพราะพี่ประกอบยังไม่ได้นำเสนอเพราะไม่ได้ทำ Power Point ส่ง เลยขอนำเสนอเดี๋ยวนั้นเลย

          พี่ประกอบเกิดปีเดียวกับเรา แต่อ่อนเดือนกว่า เป็นคนที่ไม่ค่อยพูดแต่เป็นคนมีน้ำใจ เรื่องภาษาอังกฤษไม่ต้องพูดถึง เก่งกว่าเรามาก ทั้งการพูดที่คล่องแคล่วและการนำเสนอที่ไหลลื่นตลอด

          อีกกลุ่มหนึ่งที่มีปัญหาคือกลุ่มของน้องอูมอัจฉริยะประจำกลุ่ม เธอบอกว่าส่ง E-mail และแนบไฟล์ไปให้ Joleene แล้ว แต่ทำไมข้อมูลของเธอจึงไม่มี รู้สึกว่าเธอจะไปนำเสนอกันตอนหลังเพราะเราออกมาก๊อปข้อมูลให้คนอื่นๆต่อ และต่อมา Lindy กับ Kate ก็ลงไปพิมพ์เกียรติบัตร

          รู้สึกดีใจ ภูมิใจและประทับใจมากที่ผลงานที่เราทำเล่นๆเพื่อเก็บเอาไว้เป็นความทรงจำ กลับถูกใจน้องๆหลายคน Power Point แต่ละเรื่องที่เราทำ ทุกคนที่ได้ดูได้เห็นต่างก็ชอบกัน ขอก๊อปกันเกือบครึ่งห้องเลยต้องใช้เวลาในช่วงนี้ทำให้เสร็จให้หมด

          เกือบเที่ยงที่ Lindy กับ Kate ขึ้นมา แล้วก็เริ่มเข้าสู่พิธีมอบเกียรติบัตรซึ่งทำกันง่ายๆสบายๆในห้องเรียน พวกเราช่วยกันขยับเก้าอี้เพื่อให้มีที่สำหรับถ่ายรูป แล้วมอบกันหน้าห้องนั่นเอง

          เกียรติบัตรทั้งชุดจะมี 4 ใบ มีเกียรติบัตร ใบแสดงผลความสามารถทางการใช้ภาษาทั้ง 4 ทักษะ ใบประเมินผลการเรียน และใบรายงานผลการเรียนที่คิดเป็นเกรด คะแนนของเราส่วนใหญ่อยู่เกรดบี ได้คะแนนเฉลี่ย 3.04 และผลการสอบทางด้านภาษาก่อนอบรมได้ 50 เต็ม 70 และหลังอบรมได้ 59 ก็อยู่ในเกณฑ์ใช้ได้นะสำหรับคนแก่วัย 53 แบบเรา

          เสร็จพิธีมีการมอบของที่ระลึกให้ Lindy และ Kate สมพรมอบให้ Lindy พอถึง Kate น้องๆกลับเรียกเราให้ไปมอบ งงว่ะ ทำไมต้องเป็นเรา ก็ต้องออกไปมอบ น้องๆบอกว่า พูดด้วยๆ อ้าว….แล้วจะพูดอะไรล่ะ หันไปหาน้องอูมจะให้ช่วยพูด น้องอูมก็เฉย คงงงเหมือนกันนั่นแหละ เอาวะ เอาไงเอากัน “They want me to give you a souvenir because I am the oldest.” หยุดไปครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้พูดไปว่า “I want to tell you that our hearts belong to you.” พอพูดจบน้องๆ เฮกันตรึมเลย “ไหนว่าพูดไม่เป็น น้ำตาลอายไปเลย” “โห…สั้นๆแต่กินความชะมัดเลย” เราเองก็งงนะ พูดไปได้ยังไง

จากนั้นก็มีปาร์ตี้กันเล็กๆ มีน้ำอัดลม ขนมและผลไม้กินกันไปถ่ายรูปกันไป แซวกันไปสนุกดี

ร้านมาเลย์ในวันนี้คับคั่งไปด้วยพวกกะเหรี่ยงจากเมืองไทย นับดูแล้วก็ 20 คน สั่งอาหารมา 3 อย่างๆละ 4 ชุด มีต้มยำไก่ ปลาหมึกผัดพริกเผา ผัดผักรวมมิตร นอกจากนั้นกลุ่มของน้องยุ่งยังมีอาหารมาอีก 3-4 อย่าง รู้สึกว่าจะมีไก่ผัดพริก ไข่เจียว น่องไก่ทอดกับต้มข่าไก่ น้องนนท์เอามาอีก 3 อย่างมีไข่ต้ม ไข่เจียวกับปลากระป๋อง

น้องเอ็มบอกว่ามารู้จักร้านนี้ตอนจะกลับแล้ว เสียดายจัง ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าอร่อย ถูกปากมาก เหมือนกับฝีมือคนไทยเลย และค่าอาหารวันนี้ 120 ดอล เอา 15 หาร ออกกันคนละ 8 ดอล กลุ่มน้องยุ่งกับอานนท์ไม่ต้องออกเพราะมีอาหารมาเอง

แยกย้ายกันหลังอาหาร กลุ่มเราจะไป Garden Park แต่ต้องรออาดุลย์ที่ไปละหมาดก่อน ตอนหลังต้องเปลี่ยนแผนเพราะไปกลับไม่ทัน เลยไปหอระฆังที่อยู่ในพิพิธภัณฑ์บริสเบนคนละที่กับพิพิธภัณฑ์ควีนสแลนด์ที่อยู่ใกล้ๆกับ Cultural Centre กะว่าจะขึ้นหอไปชมวิวที่นี่ ลิฟท์ที่ใช้เป็นของเก่าอายุ 80 ปีแต่ก็ต้องผิดหวัง เพราะพอไปถึงเขาเอาป้ายมาปิดว่า หอปิดจะให้ใช้บริการใหม่ตอน 10 นาฬิกาพรุ่งนี้ เลยไปถ่ายรูปกันที่หน้าอาคาร

น้องปูจัดรายการใหม่ พาไปขึ้นรถไฟเพื่อไป Mt. Coot-tha เพื่อไปดูหอไอเฟลจำลอง ซึ่งอยู่ที่ Park Road พากันลงรถที่สถานี Milton ที่ห่างแค่ไม่กี่สถานี พอไปถึง อะไรวะ แค่นี้เอง เป็นหอไอเฟลที่จำลองจริงๆ อยู่บนหลังคาร้านอาหารฝรั่งเศส ขนาดสูงประมาณ 10 เมตรมั้ง เราทุกคนผิดหวังกันมาก แต่ก็ขำกันนะ ชวนกันถ่ายรูปแก้เซ็งแล้วก็กลับ

ขากลับไปลงที่สถานี South Bank ไปหากินกาแฟบริเวณสวนสาธารณะ ที่นี่พบเด็กไทยขายของที่ร้าน Subway เขาทักเราก่อนนะ ดีใจมากที่พบคนไทยที่ต้อนรับคนไทยด้วยกัน ไม่เหมือนหลายที่ ที่ไม่อยากเจอคนไทยอย่างกลุ่มเรา

ช่วงนี้ที่ South Bank เขามีงานวันวิสาขบูชา ช่วงระหว่างวันที่ 2-3 พฤษภาคม พวกเราไปได้จังหวะพอดี จัดในโดมขนาดใหญ่ มีการห้อยเต็งลั้ง (โคมไฟจีน) ตลอดแนว รอบๆโดม ภายในมีพระพุทธรูปขนาดใหญ่ 3 องค์ ขวามือของพระพุทธรูปเป็นรูปปั้นกวนอู ซ้ายมือเป็นรูปปั้น…..เอ..ไม่รู้ว่าเป็นใครนะ มีรูปปั้นพระพุทธเจ้าตอนแรกประสูติเอานิ้วชี้ขึ้นฟ้า อีก 3 องค์ มีดอกไม้ เทียนที่อยู่ในแก้วเล็กๆจุดบูชามากมาย รู้สึกว่าเขาจะให้ซื้อไปไหว้บูชา

ด้านนอกมีรูปปั้นพระสังกัจจายน์ เจ้าแม่กวนอิมและพระถังซำจั๋ง มีแท่นกราบไหว้บูชาทั้งสามที่

ตอนที่เราไปถ่ายรูป และถอดรองเท้าเพื่อกราบพระ พวกคนจีนที่จัดงานมองกันใหญ่คงงงที่ไม่เคยเห็นใครกราบพระแบบเรามั้ง ก็คนไทยนี่หว่า

ก่อนลงเรือชมสองฝั่งแม่น้ำยามค่ำ น้องปูบอกว่านัดเพื่อนร่วมห้องชาวสวิสไว้แถวนี้ สักครู่ก็พบเธอและเรือมาพอดีเลยชวนกันลงเรือ

ไปยืนกันที่ด้านหน้าเรือถ่ายรูปกันไปเรื่อยๆ แต่คิดว่าไม่น่าจะได้ดีเพราะมันมืด แฟลชไปไม่ถึง เราตั้งกล้องที่การถ่ายภาพตอนกลางคืนปิดแฟลช กลั้นใจกดชัตเตอร์ก็แล้ว มันก็ไม่ชัด เลยต้องเลยตามเลยได้แค่ไหนแค่นั้น

ขากลับน้องปู น้องเอ็ม น้องนา และเพื่อนชาวสวิสกลับกันก่อน เราสามคนขึ้นเรือที่ North Quay (ตัวหลังอ่านเหมือนคำว่า Key แปลว่าท่าเรือ) เดินเข้าไปใน Queen Street Mall ที่นี่ยังคงสว่างไปด้วยแสงสียามค่ำ เข้าไปในห้าง Myer ไปหาอะไรกินกันที่ศูนย์อาหาร ที่นี่เราได้ บะหมี่ญี่ปุ่น Chicken Ramen ราคา 6.20 ดอล อยากบอกว่าไก่เนื้อนุ่มมาก ถ้าได้เครื่องปรุงแบบไทยๆจะอร่อยกว่านี้เยอะ

ขากลับบริเวณลานลูกบอลยักษ์ มีการเปิดเพลงสอนเต้นรำกัน คนไปเต้นกันเยอะพอสมควร สักครู่พอสอนจบ ดีเจ ก็เปิดเพลงสไตล์บราซิล มีคนจับคู่ออกไปเต้นรำกัน 6-7 คู่ เราถ่ายรูปกับดีเจ แล้วลองถ่ายคลิปวิดิโอบ้าง

ระหว่างทางที่กลับบนรถสาย 140 พบคุณแม่ลูก 2 ชาวไทย เธอพาลูกมาเรียนที่นี่ช่วงปิดเทอม เธอเคยเรียนปริญญาโทที่นี่ สามีสอนที่เทคโนพระนครเหนือ ลูกคนโตเรียนที่ราชวินิต คนเล็กอยู่ป.1 โครงการ 2 ภาษาที่ราชวินิตเช่นเดียวกัน คนเล็กมาเรียนที่ Calamvale ค่าใช้จ่ายเฉพาะค่าเรียนก็สัปดาห์ละ 250 ดอล คนโตไม่รู้ เธอมาเช่าบ้านที่นี่ เธอบอกว่ามาเองค่าใช้จ่ายจะถูกกว่ามาทางเอเจนซี่เยอะ สรุปว่ามาเรียน 2 เดือน ค่าใช้จ่ายเฉพาะค่าเล่าเรียนแค่ 2,000 ดอล ประมาณ 60,000 บาท อยู่บ้านเช่า ทำอาหารกินกันเอง ก็คงหมดไม่เท่าไหร่นะ เด็กไทยที่มาเรียนที่ EF กัน หมดคนละ 122,000 บาท แค่เดือนเดียวเอง

คนก็แก่ เดินก็ไกล เป้ก็หนัก กว่าจะถึง Homestay บ่าระบมไปหมด ไปถึงทำได้แค่หารูปเข้าโฟลเดอร์ของอาดุลย์ อานนท์ น้องไหว และไร้ท์แผ่นให้น้องไหวกับก๊อปไฟล์ให้อาดุลย์ ทำได้แค่นั้นเองง่วงจริงๆ ก็ห้าทุ่มครึ่งแล้วนะ

--------------------------------------------------------------------

 

Flying to Brisbane 26

Going to Brisbane.

1 พ.ค.2551

          เมื่อคืนนอนหลับอุ่นสบายเพราะโรบินเอาผ้าห่มมาเพิ่มให้อีก 1 ผืน นอนบนโซฟาก็ดีไปอย่าง ไม่ต้องกังวลว่าจะไปรบกaวนใคร

          อากาศหนาวมาก (12 องศา) เลยถือโอกาสไม่อาบน้ำ ออกจากบ้านพร้อมขนมปังทาแยม 2 แผ่นตอน 6:30 วันนี้ตั้งใจว่าจะเดินไปขึ้นรถ 560 ที่อาดุลย์กับอานนท์นั่งประจำ ระหว่างทางก็ถ่ายรูปตู้รับจดหมายแปลกๆหน้าบ้านข้างทาง และป้ายจราจรแถวหน้าโรงเรียน

          อากาศเย็นจนต้องเอามือล้วงกระเป๋าเพื่อคลายอาการปวดกระดูก รถมาตามเวลา พอขึ้นรถก็เจอ 2 สหายเช่นเดิม

          ที่วันนี้ต้องมาขึ้นรถที่นี่เพราะต้องไปถึงโรงเรียนก่อน 8:20 น. วันนี้มีรายการไปศึกษาดูงานที่ St. Stephen’s Collage ที่ Gold Coast รถสายนี้ไปทางตรงไม่อ้อมเหมือนสาย 542 ที่เรานั่งประจำ ลองจับเวลาดูไปถึง Browns Plains ใช้เวลาแค่ 10 นาที ไวกว่าประมาณ 8 นาที

          จาก Browns Plains อานนท์ชวนนั่งสาย 540 เพราะเป็นรถสายด่วนทางไกล มีแค่ชั่วโมงละคันเท่านั้น คนไม่ค่อยนิยม ใช้เวลาเร็วกว่าปกติ แค่ 7:55 ก็ถึง Cultural Centre แล้ว เดินไปโรงเรียนสบายๆ ไปถึงแค่ 8:05 วันนี้แปลกอยู่อย่างที่สาวๆพากันถ่ายรูปหน้าโรงเรียน เราเลยต้องขอแจมด้วยคน

          ขึ้นรถที่ Kate หามาประมาณ 8:25 น. ไปถึง St. Stephen’s Collage ประมาณ 9:20 จากนั้น Sam สาวใหญ่ผู้ช่วยอาจารย์ใหญ่ก็มาแนะนำโรงเรียนให้ทราบและพาไปเดินดูรอบๆบริเวณโรงเรียน

           โรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนเอกชนที่เปิดสอนตั้งแต่ชั้นเด็กเล็กไปจนถึงเกรด 12 และยังมีการสอนภาษาอังกฤษแบบ intensive English สำหรับนักเรียนต่างชาติตั้งแต่ไม่รู้เรื่องไปจนถึงใช้ภาษาอังกฤษได้ดี เท่าที่เห็นในวันนี้ส่วนมากจะเป็นชาวญี่ปุ่นกับเกาหลี

          นอกจากนี้ยังมีการสอน Dancing และ Music โดยจะมีอาคารแยกต่างหาก รายละเอียดนอกเหนือจากนี้ไม่ทราบเพราะ Sam ไม่ได้พาไปดู

          อาคารเรียนจะเป็นแบบ 2 ชั้น หรือแค่ชั้นเดียว แต่ละห้องเรียนจะมีนักเรียนไม่มาก ประมาณ 22 คนต่อห้อง และทุกห้องจะเชื่อมกับห้องคอมพิวเตอร์แบบ 2 ต่อ 1 ส่วนห้องเด็กเล็กก็จะมีประมาณห้องะ 4 เครื่อง

          ภายในอาคารห้องสมุดจะมีบู๊ทสำหรับนั่งทำงานส่วนตัว และมีที่สำหรับอ่านหนังสือ แต่ที่ขาดไม่ได้คือเครื่องคอมพิวเตอร์สำหรับให้เด็กได้ค้นคว้า

          ที่ชอบใจมากคือเครื่องเล่นสนามจะมีหลายสถานีอยู่ในชุดเดียวกัน และพื้นจะปูด้วยยางเหมือนกับยางปูลู่วิ่งในสนามกีฬา และมีผ้าใบขึงกันแดด

          เด็กเล็กจะมีเครื่องเล่นและอุปกรณ์การเรียน การเล่น เกมต่างๆมากมาย ในแต่ละห้องจะมีห้องเล็กสำหรับเก็บอุปกรณ์การเรียนการสอน ห้องน้ำสำหรับเด็ก อ่างล้างมือ ชั้นเก็บของสำหรับเก็บอุปกรณ์ของเด็ก และแยกสัดส่วนสำหรับการจัดกิจกรรมแต่ละอย่าง ยอมรับว่าอุปกรณ์การเรียนการสอนของโรงเรียนเราในแต่ละห้องมีไม่ถึง 1 ใน 10 ที่เขามี เราคงต้องทุ่มงบประมาณในส่วนนี้อีกเยอะ

          ธรรมชาติเป็นสิ่งที่เขาหวงแหน มีป่า(คล้ายๆกับป่าโกงกางในบ้านเรา)อยู่ติดด้านหลังโรงเรียนและมีสระน้ำเพื่อแยกส่วนระหว่างโรงเรียนกับสนามกีฬา ถ้าเข้าไปในสนามบ๊าสเราคงงงเพราะตีเส้นสนามต่างๆไว้มากมายแยกเป็นสีต่างๆ จนไม่รู้ว่าสนามไหนเป็นสนามอะไร

          ก่อนกลับมีการมอบของที่ระลึกถ่ายรูปร่วมกันและทางโรงเรียนแจกเอกสารประกอบ CD ROM เพราะเขาคงรู้ปัญหาของพวกเรา เลยไม่อยากให้พวกเราต้องขนของหนักๆกลับบ้าน แค่ CD แผ่นเดียวก็บรรจุไว้หมดแล้ว

          กลับไปถึงโรงเรียน 11:45 อาดุลย์กับน้องไหวต้องรีบไปทานข้าวแล้วไปละหมาด เลยไม่ได้ไปกินข้าวร้านมาเลย์ ตกลงกันไว้ว่าพรุ่งนี้ถึงจะไป วันนี้เรา อานนท์กับสาวๆประมาณ 7 คนเลยไปทานข้าวกันที่ร้านเวียตนามเจ้าเก่า

          12:30 เข้าห้อง Ilab ก่อนอื่นเรามอบของที่ระลึกให้ Joleene น้องๆอีก 4-5 คนก็ให้ตาม สักครู่ Joleene ให้ไปรวมกันที่ห้อง Ilab 2 ที่อยู่ติดกัน แจกผลการวิจารณ์การสอนให้ทุกคนยกเว้นเรา เพราะเราไม่ได้ออกไปสอนในวิชาของเธอ เราออกไปในวิชาของ Lindy เท่านั้น จากนั้น Joleene ก็มอบของที่ระลึกเป็นหมีโคอาล่าหนีบช้อกโกแล็ตให้ทุกคน ตอนหลังของเหลืออีก 1 ชิ้นจึงมอบให้เราให้นำไปให้แฟนที่บ้าน

          วันนี้ Joleene สอนการใช้ Internet โดยให้เข้าเว็บต่างๆ และได้แจกชี้ทเกี่ยวกับเว็บที่น่าสนใจมากมาย เราก็ลองดูบางเว็บ อืมมม …. ใช้ได้ดีทีเดียว และตอนนี้เองที่แอบเปิดอีเมล ก็ได้รับอีเมลของเปี๊ยกนะ แต่ไม่ได้ส่งกลับเพราะไม่มีไฟล์ข้อมูล และคีย์บอร์ดก็ไม่มีภาษาไทย

          ตอนเลิกไปส่งงาน Power Point ที่โต๊ะทำงานของ Joleene ออกมานัดกับปูและเพื่อนๆว่าพรุ่งนี้จะไปไหนกันหลังเลิกเรียน แล้วอาดุลย์กับน้องไหวก็ชวนไป Queen Street Mall อีกครั้งเพื่อไป Shopping กันครั้งสุดท้าย

          ที่ร้าน Duty Free ร้านเก่า เราซื้อ Pencil Case เพิ่มอีก 3 ใบ อาดุลย์กับน้องไหวก็ซื้ออีกคนละ 6 อัน แล้วก็เข้าร้านนี้ ออกร้านโน้นกันไปเรื่อยๆ สุดท้ายเราได้เสื้อให้จี๊ปอีก 1 ตัว 10 ดอล นาฬิกาให้คุณแม่ ให้โต และสำหรับบ้านเรา ถึงตอนนี้ต้องขอเล่ารายละเอียดสักนิด

          เราเอานาฬิกาไปให้พนักงานตั้งเวลาให้ ตามเวลาในเมืองไทย เพราะต้องการเช็คความสมบูรณ์ของเครื่องโดยที่เราไม่ต้องทำเอง ผลปรากฏว่า 2 เรือนแรกผ่านไปได้ด้วยดี แต่พอเครื่องที่ 3 เม็ดมะยมหลุด เอาเครื่องใหม่มาพอตั้งเวลาเสร็จ เราดู มันไม่เดินนะ เลยต้องเปลี่ยนอีกเครื่องจึงใช้การได้ และเครื่องของน้องไหวอีกเครื่องก็ใช้ได้ เลยเล่าเทคนิคนี้ให้อาดุลย์กับน้องไหวฟัง

          ร้านสุดท้ายเราขอยืมตังค์น้องไหว 10 ดอล ไปซื้อเป้ให้ฟริเกตกับคีน พรุ่งนี้คงต้องไปแลกตังค์ใช้หนี้น้องไหว

          กลับถึงบ้าน 6:50 โดยประมาณ ที่ถึงบ้านไวเพราะกลับรถสาย 560 กับอาดุลย์ แล้วเดินเข้าบ้านถึงแม้จะไกลหน่อยก็ตาม

          ทานข้าวเสร็จก็ถ่ายรูปกับราฟาเอลและไมเคิ่ล แต่โรบินเธอไม่ยอมให้ถ่ายรูปแต่บอกว่าก่อนเรากลับเธอจะให้รูปเรา

          อีกไม่กี่ชั่วโมงจะได้กลับเมืองไทยแล้ว แต่ก่อนกลับพรุ่งนี้จะขอเที่ยวให้ชื่นใจก่อนปูบอกว่าท้ายสุดจะนั่งเรือดูแสงสี 2 ฝั่งริมน้ำและไฟบนสะพานต่างๆ คงกลับประมาณทุ่มครึ่ง ไม่มีปัญหา เรานัดกับอานนท์และอาดุลย์ไว้แล้วเตรียมตัวเดินกลับกันได้เลย

------------------------------------------------------------------------

Flying to Brisbane 25

Going to Brisbane.

30 เม.ย.2551

          โทรศัพท์มือถือก็ทำงานอย่างซื่อสัตย์ คือส่งเสียงปลุกเวลา 5:40 น. ลุกขึ้นมาไปดูกาน้ำร้อน พอจะเปิดดูว่ามีน้ำแค่ไหนก็ยกกาก่อน ปรากฏว่ามันหนักมาก รู้ได้เลยว่ามีน้ำเยอะแล้ว เลยกดสวิทช์ให้กาน้ำร้อนทำงาน ไม่นานก็เดือด จัดแจงชงกาแฟ แล้วไปจัดการภารกิจ

          ออกมาดื่มกาแฟ เอาขนมปัง 2 ชิ้นมาทาแยม พอทาเสร็จก็งงนะ เพราะโรบินเธอเอาถุงกระดาษสำหรับใส่อาหารมาให้ 1 ใบ แล้วบอกว่าเอาใส่ขนมปัง เพราะถ้าขึ้นรถแล้วเขาไม่ให้กิน จะมีปัญหาในการเอาขึ้นรถ เอ……วันนี้ทำไมใจดีจัง เมื่อคืนก็เช่นกัน ตอนที่เรากำลังทำงาน ก็เรียกเราไปดูตัวพัสซั่ม ที่ปีนอยู่บนต้นไม้ เธอเอาไฟฉายส่องให้ดูอย่างชัดเจนเลย เพราะต้นไม้ต้นนั้นอยู่หลังบ้านใกล้ๆรั้ว

          มีเวลาเยอะเลยเดินไปช้าๆ กินขนมปังไป วันนี้อากาศหนาวเช่นเดิมแต่น้อยกว่าเมื่อวาน ก่อนออกจากบ้านดูเทอร์โมมิเตอร์ที่อยู่บนผนังหลังบ้าน 10 องศาเซลเซียส

          ถึงป้ายรถเมล์ได้ไม่นานเพื่อนบ้านผู้ใจดีก็มาถึง เธอบอกว่านึกว่าเรากลับประเทศไทยไปแล้ว เราบอกว่าอยู่แค่วันเสาร์ พอดีรถมาถึง ขึ้นรถไปก็เจอ 2 สหายเลยนั่งคุยกันไป

          ไปถึงห้องเรียนก่อนเวลาเล็กน้อย นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้เขียนรายงานการไปสังเกตการสอน เลยรีบปั่น ช่วงนี้ Joleene เข้ามาสอนโดยให้แต่ละกลุ่มออกไปสาธิตการสอนแบบ T.B.L. ต่อด้วยการสอนและตรวจงานตามที่เรียนมาเมื่อวาน เขียนรายงานยังไม่ทันเสร็จ ปูก็มาคุยด้วย เธอบอกว่าวันนี้ต้องสอนนะเรื่องการตรวจงาน แต่ไม่มีใครเตรียมตัวเลย ปูอธิบายหลักการสอนให้ฟัง หวังจะให้เราออกไปสอน แต่เราบอกว่าอะไรก็ตามถ้ารีบเร่งและรีบร้อน สมองเราจะไม่รับ จะทำอะไรไม่ได้เลย เลยขอให้ปูเป็นคนสอน แล้วให้เราใช้คอมพ์หารูปเพื่อจะได้เอาไปเป็นอุปกรณ์การสอน

          เราเลือกรูปเด็กไปซื้อไอศกรีม และมีคน 3-4 คนในรูป พอได้เวลาก็ออกไปด้นกันสดๆเลย มันส์มากเพราะแต่ละคนก็พยายามช่วยกันอย่างสุดฤทธิ์ เริ่มจากปูให้ดูรูปแล้วเขียนบรรยายรูปคนละ 2 ประโยค จากนั้นให้แต่ละคนออกไปเขียนบนกรดานคนละประโยค ทุกคนออกไปเขียนผิดๆถูกๆกันหมด จากนั้นปูก็จะให้แต่ละคนตรวจดูบนกระดานแล้วให้ออกไปแก้ไขให้ถูก แล้วปูก็จะตรวจและแก้อีกครั้งตามวิธีการที่เรียนมา พอสอนจบพวกเราทุกคนขำกันมาก นี่แหละ……ครูมืออาชีพจาก Thailand

          หลังจากเบรค 10 นาที Joleene ก็มาบอกคะแนนการสอบ Entry Test และ Exit Test โดยบอกทีละคน ไม่ให้คนอื่นรู้ เราได้ 50, 59 ดีขึ้นนะ ของคนอื่นเขาบอกเหมือนกันแต่จำไม่ได้

          จากนั้น Joleene สอนเรื่อง Coursebook analysis การวิจารณ์หนังสือเรียน โดยเขียนบนกระดานว่า Advantage กับ Disadvantage จากนั้นให้พวกเราบอกเหตุผลในการเลือกหนังสือว่าต้องมีลักษณะอย่างไร และมีข้อเสียอย่างไร แล้วแจกชี้ท Interview : Coursebook analysis แล้วอธิบายถึงลักษณะหนังสือที่ดี

          แจกหนังสือให้พวกเราดูและวิจารณ์ตามหัวข้อที่กำหนด และให้ออกไปวิจารณ์กันทีละกลุ่ม แต่วิจารณ์ได้ 2-3 กลุ่ม Kate ก็เข้ามานัดหมายวันพรุ่งนี้ที่เราจะไปดูงานที่โรงเรียน St. Stephen ที่ Gold Coast แล้วก็พูดถึงการเดินทางกลับที่จะมีคนไปรับเราที่ Homestay และพูดถึงน้ำหนักของที่เราสามารถเอากลับได้ สรุปคือประมาณ 20 กิโล สงสารอาดุลย์นะเพราะซื้อมาเยอะ แต่จะว่าไปของเราเองก็ยังไม่รู้เลยว่ากี่กิโล เพราะตอนมาก็ 17 กิโลแล้ว เอาไว้วันศุกร์ค่อยเอามาชั่งก็ได้

          ร้านมาเลย์วันนี้มีสมาชิกเพิ่มอีก 3 คนนอกจากเรา 4 คนกับน้องหญิงที่เป็นเจ้าประจำกันแล้ว ก็มีน้องจอย น้องแอน และสมพรมาเพิ่ม ก็สั่งต้มยำทะเล 2 ชาม ปลาหมึกผัดน้ำพริกเผา (ตั้งชื่อเอาเองเพราะรสชาติใกล้เคียงกัน) มัสมั่น ข้าวผัดไก่ เราเอาปลากระป๋องไป 1 กระป๋อง อานนท์เอาข้าวไป 1 กล่องเอาไว้เติมและไข่ต้มอีก 6 ฟอง

          ไม่เล่านะว่าผลเป็นอย่างไร ก็รู้ๆกันอยู่ น้องจอย น้องแอน และสมพรบ่นเสียดายเพราะมารู้จักร้านนี้ตอนที่จะกลับแล้ว

          อาหารวันนี้ 53.50 ดอล หารกันได้คนละ 6.70 ดอล น้องไหวออกไปก่อน เราให้น้องไหวไป 10 ดอลเพราะวันก่อนค้างไว้ 3 ดอล

          สาวๆและสมพรกลับไปก่อน อาดุลย์ไปละหมาด เรากับอานนท์รออยู่ที่ป้ายรถเมล์ พออาดุลย์มาพวกเราก็นั่งรถไปห้องสมุดเพราะนัดกับน้องปูไว้ที่นั่น

          ใช้เวลา 3 ชั่วโมงพอดีงาน Research โดยใช้ Power Point จึงเสร็จ แต่ก่อนหน้านั้นอานนท์ขอไปเล่นบอลกับเด็กต่างชาติ พวกเราที่เหลือก็ทำงานกันไป งานเสร็จก็ได้เวลากลับพอดี เสียดายที่ไม่มีเวลาไปเที่ยวต่อ

          ไปถึง Browns Plains 6:11 น. มีเวลาอีกครึ่งชั่วโมง เลยโทรศัพท์กลับบ้าน แต่ก็โดนกินเหรียญเพราะไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย มันเงียบไปหมด พอดีไมเคิ่ลมาถึงก็ยืนคุยกัน หันมาดูอีกทีอาดุลย์หายไปแล้ว นึกว่าไปดูของที่ห้าง ที่ไหนได้สักครู่ก็เดินยิ้มแฉ่งกลับมา บอกว่าขึ้นรถผิดคัน ตาฝาดมอง 550 เป็น 560 วันนี้เรากับไมเคิ่ลเลยนั่งรถไปกับอาดุลย์ เร็วนะ ใช้เวลาแค่ 8 นาทีเอง แต่ต้องเดินไกลอีกหน่อย

          ตอนที่คุยกับไมเคิ่ล เขาบอกว่าพอเรียนจบอีก 2 อาทิตย์ก็จะย้ายไปอยู่ที่อื่นเพราะไม่ชอบนิสัย และความไม่สุภาพของ โรบินกับซูแอน เขาก็รู้ว่าโรบินทำอะไรกับเรา เขาบอกว่าตั้งแต่มาอยู่ที่ออสเตรเลียเดือนกว่ายังไม่เคยเจอชาวออสซี่ที่ดีๆเลย เขาบอกว่าออสเตรเลียเป็นประเทศร่ำรวย แต่สังคมที่นี่เป็นสิ่งที่เขาไม่ชอบ ถ้าภาษาอังกฤษเขาดีแล้วเขาก็จะไม่อยู่ที่นี่อีก

          วันนี้ให้พวงกุญแจไมเคิ่ล 1 อันเป็นรูปพระราชวังบอกเขาว่าเป็นของที่ระลึกจากเมืองไทย เขาดีใจมาก เขาถามย้ำอีกว่าจากประเทศไทยนะ เราบอกว่าใช่ เขาคงนึกว่าเราหาซื้อมาจากแถวนั้นมั้ง

          พรุ่งนี้ต้องไปให้ถึงโรงเรียนก่อน 8:15 เพราะไม่งั้นตกรถอดไปแน่นอน คงต้องตั้งนาฬิกาปลุกที่ 5:30 แล้วไปขึ้นรถ 560 ที่หน้าโรงเรียน แต่สำคัญที่ว่านาฬิกาปลุกแล้วจะมีแถมอีกบ้างไหม เท่านั้นเอง

          ------------------------------------------------------------------------